Evinden uzakta büyüyen çocuk...

Önce her şey toz pembedir... Ergenliğin verdiği asilikle uzaklara gitmek kurtuluştur... Kararlarını kendin verebileceğin düşüncesi gözlerini ışıldatır. Ansızın anne hasreti düşer içine, ciğerlerin yanar. Sonra baba desteği ararsın, bulamayınca kemiklerin alınmışcasına yığılırsın. Ama her telefonda sesin daha bi güçlü çıkar, mutlu olduğunu söylersin boğazında düğümlenen diğer kelimelere, gözlerinde biriken yaşlara inat... Telefonu kapatınca, pencereni açarsın, kulaklıklarını takarsın, annene söyleyemediklerini dinlersin...

"Pencereden kar geliyor aman annem, gurbet bana zor geliyor"

Ama en kötüsü gurbette hasta olmaktır... Üzerinde lise üniforman, elinde sevk kağıdın, dermansız halde hastanede sıra beklerken çocuğunun elinden tutmuş gelen anneyi görünce beyninde şimşekler çakar "Yalnızsın! Yürüyecek halin olmasa da seni elinden tutup hastaneye getirecek kimse yok yanında!" Gözünden süzülen yaşları gizlersin, başka şeyler düşünmeye çalışırsın inatla, beceremez daha çok ağlarsın. Kaçarsın hastanelerden, hapisaneymişcesine... Ne kadar hasta olursan ol, direnirsin gitmemekte. Dayanamazsın ağrılara, hastaneye gitmek zorunda kalırsın, ağlayarak... Ağrılarına mı, yoksa yalnızlığına mı ağladığını bilmeyerek...

Ve yıllar sonra basit bir ameliyet geçirmen gerekirken, "Gelmeyin" dersin, "Önemli bir şey değil, onca yol, gerek yok" dersin yanında olmalarını deli gibi istemene rağmen. Israr ederler gelmek için, ama yalnızlık üzerine yapışmıştır ya bir kere... Uçağı kaçırır ablan, son uçağı! Ve sen üzerinde yeşil ameliyat elbisesi, ameliyathane koridorunda beklerken yine yaşlar süzülür sicim gibi gözlerinden. Dosyana bakan doktor anlayamaz, bu kadar basit bir ameliyat için ağlamanı. Anlatamazsın annesinin elinden tutup hastaneye götürdüğü çocuğu, anlatamazsın yalnızlığı... Sadece "Biliyorum, korktum biraz" diyebilirsin... Oysa ne narkoz, ne kesikler, ne iğneler korkutur seni... Sadece yalnızlık yakar içini kor gibi... O koru söndürür belki diye dökersin gözyaşlarını üzerine, sessizce...