İki cümle

İki cümle var ki, dilimden hiç düşürmem...

"Kişi kendinden bilirmiş."
İnsanın algılama yeteneğinin yaşadıklarıyla (ve dolayısıyla öğrendikleriyle) doğru orantılı olduğu inancındayım. Tecrübe etmediğim bi olayı tam olarak anlayamadığımı, sadece anlamaya çalıştığımı düşünüyorum. Ama sadece bu değil, bu cümleyi ağzıma sakız yapmamın nedeni... Sadece ateş düştüğü yeri yakar, davulun sesi uzaktan hoş gelir değil...
Empati!
Eğer hepimiz aynı olsaydık, hiç kavga etmezdik, hiç savaşmazdık ama çok sıkılırdık. Herkes farklı olduğunu düşünürken, farklılaşmak uğruna bin bir kılığa girerken, neden "..... yaptın, demek ki ....." gibi cümleler kuruyoruz? 'Beni bu saate kadar aramadın, demek ki dışardaydın.' Yahu, uyuyor olamaz mıyım? İşim olamaz mı? Ya da en basitinden konuşmak istememiş olamaz myım? Sen her beni aramadığında dışarda oluyorsun ki benim de dışarda olduğumu düşünüyorsun. Ama ben, sen değilim ki! Olaylara senin verdiğin tepkileri vermiyorum, benim nedenlerim seninle aynı değil, sonuçlarım da...
Empati salt kendini başkasının yerine koymak değil, onun yerine geçerken onu anlayabilmek, sorgulayabilmek. Kendi kendine sonuca vardığın zaman kendini onun yerine koymuş değil, onu kendinin yerine koymuş oluyorsun.
O yüzden beni kendinin yerine koyanlara açıklama yapmayı gereksiz buluyorum. Beni dinleme zahmetinde bulunmayıp sonuca varana ben neden anlatma zahmetinde bulunayım ki?

"Herkes yaşadıklarından kendi sorumludur."
Bi herkesi suçlamadır gidiliyor, güzeller sahiplenilip, çirkinler başkasına atılıyor. İyi not alırsa kendi alıyor, kötü not alırsa hoca veriyor. Cüzdanını çalan hırsıza çantasını açık bırakarak davetiye çıkardığını görmüyor.
"Bana neler yaptı, çok üzdü beni", iyi de onu seni üzebilecek kadar hayatına sokan sensin. Evet, bu yaptıklarının doğru olduğunu göstermez ya da senin hakettiğini ama payını görmezden gelemezsin.
O yüzdendir yaşadığım her olayda önce kendimi suçlamam... Sevincimi başkasından ödünç almadım ki, kederimi başkası sahiplensin...