Ablam'a!

Bugün seninle ilgili anılarımı topluyorum, her biri dün kadar canlı...
Gece yarısı üşüdüm deyip yanıma sokulmaların... Hava çok sıcakken bile sokulurdun ansızın... "Abla ya sıcak uyuyamıyorum, git kendi yatağına" dediğimde, daha sıkı sarılıp, "Offf sus da uyu" deyişlerin...
Erzurum'a ilk defa gideceğim gün... Başardığım için, sizi gururlandıracak bir şey yaptığım için mutluydum. Ama beni uğurlamaya gelenleri görünce ciddiyetini anladım sanırım, herkes etrafımda bi daire oluşturmuştu, kimisi destek verici gülümsemeleriyle, kimisi dolu gözlerle bana bakıyordu. Herkese sarıldım, seni en sona bıraktım. En son sarıldığım sen olursan daha uzun süre aklımda tutabilecektim hissettiğim o güven duygusunu... Ağlamayacaktım, ta ki senin dolu dolu gözlerini görene kadar. O zaman düştü gözümden iki damla yaş... Hangisi daha çok yaralamıştı beni bilmiyorum, senin yanında duyduğum güven hissinden ayrı kalmak mı yoksa küçücük aklımla sana verdiğim destekten uzak kaldığını düşünmek mi...
7-8 yaşındaydım, neden ağladığını bile anlamadan gözündeki yaşları silip senin yanında olduğumu, üzülmemeni söylediğim zamanlar... Bana baktığında sevgini ve minnettarlığını gördüğümü çok net hatırlıyorum. Sanırım o zamandan kaldı bende sana sürekli destek olma düşüncesi. Ama beceremedim hiç biliyorum, kendininkilerin üstüne bir de benimkileri yıktım hep. Ama sen hiç şikayet etmedin bundan, hep daha çok vereyim diye uğraştın, hep daha çok...
Hatırlıyor musun sana şey demiştim? "Selma ablam dünyaya 'anne' olmak için gelmiş, sense 'arkadaş' olmak için"... Bugün oğlunun, benim yeğenimin, mavişimizin doğum günü... Korkuyorsun biliyorum, ona istediklerini verememekten, iyi bir anne olamamaktan. Gerçeği söyleyeyim mi? Sen İrden'e iyi bir anne olamayacaksın, neden biliyor musun? Çünkü sen onun en iyi arkadaşı olacaksın! Tıpkı benim ablam olamadığın en iyi arkadaşım olduğun gibi! Çünkü senin dünya üzerindeki vazifen bu :)

İyi ki anne oldun ablam! Ve daha nice iyi kiler....