Ölenler

Olanla, ölene çare yok diyorlar ya... Yok mu hakkaten? İçimde bir şeyler öldü, ölüyor... Düzelmeyecek mi hiç? Geçmeyecek mi sancısı?
Ölenler... Öldüğü yere mi gömülmeli? İçimde öldünüz evet, ama mezarınızı başka yere yapsaydık. Hissetmeseydim ben an be an çürüyüşünüzü, olmaz mıydı?
Veya hiç ölmeseydiniz, yaşayamaz mıydınız içimde, içimdekilerle?
Her zaman gülen yanım... Söyle, güçlü yanımla boğuşmadan, yan yana ya da uzakta yaşayamaz mıydın? İçimde ikinizi de barındıracak yer yok mu? Yersizlik mi seni öldüren, yoksa mağlup mu oldun? Kalsaydın... Dönemez misin?
Umudum... Sen söyle, gerçeklerle yüzleşmesen olmaz mıydı? Ben saklamıştım seni en ücra köşeme, neden çıktın dışarı? Orası sana göre değil demiştim, ben sana ipeklerle, pamuklarla yer yapmıştım, beğenmedin mi? Gerçekleri görmezden gelip, tahtına kuralamaz mısın yeniden?
Saf yanım... Demedim mi sana, acıtırlar, kanatırlar seni diye? Neden bana inanmak yerine onlara inanmayı tercih ettin? Çok kırdılar seni biliyorum, söküp kopardılar seni içimden ben istemeden. Ama söz vermiştin, hep beraber olacağız diye, sözünü tutamaz mısın?
Küçük kız... Canın çok yandı mı? En çok sana üzülüyorum, ağlıyorum her gece mezarının başında. Olduğun yerde mutlu musun? Suçlama ne olur beni, bana ne yaptığına bak deme, lütfen! Düzeltebilirim inan... Bir elma şekerine kanıp yine oyunlar oynar mısın benimle?
Optimistliğim... Pesimistliğimi kilitlediğim mahzenin anahtarını sana vermekle hata mı ettim? Ne derse desin ona sakın inanma diye tembihlemiştim. Nasıl azıcık konuşsa bir şey olmaz diyerek gün ışığına çıkmasına izin verdin? O azla yetinmez, seni öldürmeden rahat edemez, böyle mi öğrenmeliydin bunu? Daha iyi bir öğretmen olacağım desem, dirilemez misin?
Hayallerim... Sağlam temeller yapmıştım ben size, hiç bir deprem yıkamasın diye. Bütün hesaplar doğruydu. Nasıl bir deprem bu, kaç şiddetinde ki sizi yerle bir edebildi? Anka misali yıkıntılarınızdan yeniden doğamaz mısınız?
Ölenle olana çare yok diyorlar... Benim bütün çarelerim sizde, gelemez misiniz?